چالش‌های حجیت صدوری روایات و توقیعات ولیّ عصر (علیه السلام)در دورۀ غیبت کبری

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسنده

دانش‌آموختۀ سطح چهار حوزۀ علمیۀ قم و دانشجوی دکتری تخصصی کلام امامیه، دانشگاه قرآن و حدیث، قم. saeed.tavakkoli.zadeh@gmail.com

چکیده

 
سخن ائمۀ اطهار علیهم السلام پس از قرآن، مهم‌ترین منبع تبیین و تفسیر دین است. صدور آموزه­ها از نهاد امامت گاه به صورت شفاهی و در قالب روایت و گاه کتبی و در شکل توقیع ابراز شده‌اند. نگاشتۀ حاضر می‌کوشد با سنجۀ صدور روایات و توقیعات منتسب به حضرت ولیّ الله الاعظم علیه السلامدر دورۀ غیبت، به ارزش‌گذاری این دو بپردازد. این مهم با روش تحلیلی و از داده­های کتابخانه‌ای واکاوی شده است. برآیند این پژوهش آنکه صدور روایت و صدور توقیع در زمان غیبت صغری با اشکال مبنایی خاصی مواجه نیست؛ اما صدور روایت در زمان غیبت کبری با ایرادات جدی‌ای روبه‌رو است که از جملۀ آن­ها مفاد آخرین توقیع در عصر غیبت صغری و هم‌چنین خدشه در تطبیق معیار حجیت خبر واحد بر روایات عصر غیبت کبری است. برای علم به صدور توقیع و بستن راه جعل، دو ملاک یعنی خط حضرت و صدور به نائب خاص معیار است که هر دو نشانه در زمان غیبت کبری با دشواری جدی روبه‌رو است.
 
 

کلیدواژه‌ها